Zuid Afrika here we come

Lieve Allemaal,

Nou dat heeft vast erg lang geduurd voor mijn trouwe lezers.
De laatste week Isiaiah zit er al weer lang en breed op. Heb nog wat kunnen doen met de vrouwen in het opvanghuis. Een heeft een baan gevonden als schoonmaakster en heeft ook al haar papieren kunnen regelen, zodat ze nu op zoek kan naar een echte baan.Ik merkte dat dit haar erg veel zelfvertrouwen geeft. Ze ziet er weer perspectief in om met haar kinderen iets voor het gezin op te gaan bouwen. Ook me redelijk wat bemoeid met degene die in het opvanghuis voor vrouwen de coordinatie had. Omdat het huis werd gesloten betekende dit dat zij moest vertrekken uit het huis. Hierover was nogal wat onenigheid en ik heb geprobeerd als intermediair op te treden.
Verder natuurlijk iedere dag druk met de kindjes. Ik ben nog met een van de aidsbabies naar het ziekenhuis geweest voor controle. Nou daar alleen kan ik een boek over schrijven. Hoe je iedere keer weer in een eindeloze rij moet gaan zitten om het dossier op te halen, je in te schrijven bij loket A, je te melden bij loket B, het gesprek en het onderzoek bij de arts, dan doorgestuurd worden naar de ene afdeling voor de dietiste, die net op dat moment met lunchpauze gaat, dan naar de afdeling van de apotheker om medicijnen te krijgen, dan weer terug naar de arts voor nog een recept,  dan naar weer een andere apotheker om medicijnen te halen. En bij iedere stap in het verhaal steeds weer wachten, wachten,wachten en wachten. Ik heb mijn ogen uitgekeken en met verbijstering gekeken naar de inefficiente manier van werken. Het kindje was de afgelopen week erg ziek. Moest steeds overgeven, vooral wanneer we net met heel veel moeite de 10 verschillende medicijnen  naar binnen hadden geworsteld. Verder had ze nare zweren op haar handje, waarmee ze weer in haar oogjes wreef, met als resultaat ontstoken oogjes. Ook het andere aidsmeisje was de afgelopen week ziek. Op zo'n moment realiseer je je pas echt hoe ziek deze kinderen werkelijk zijn. Het werken bij Isiaiah heeft me heel erg geconfronteerd met leven en dood. Aan de ene kant worden babies geboren bij meisjes van 15 jaar oud, aan de andere kant gaan erg jonge mensen en zelfs kinderen dood en lijkt dat heel gewoon te zijn. Ik kan daar helemaal niet aan wennen en wil dat liever ook niet. Het maakt wel opnieuw duidelijk voor mij hoe belangrijk het is om nu te leven en te genieten van de dingen in het leven en te doen waar je hart ligt.
Het afscheid van Isiaiah gaf me een dubbel gevoel. Aan de ene kant weer loslaten, waar ik een maand met hart en ziel mee bezig geweest ben, aan de andere kant heerlijk om samen met Judith en Bas op reis te gaan. Als afscheid kreeg ik van Glennys nog een Zulu naam Msizi,de helper. Zij vond dit wel een toepasselijke naam.
Het afscheid van mijn meiden, Katinka en Roos vond ik ook moeilijk. We hebben in die maand heel intensief met elkaar samen gewoon, geleefd en ook lief en leed met elkaar gedeeld. Dit heeft een enorme band gesmeed. Het was niet allemaal gemakkelijk en leuk en ik had ook een beetje het gevoel ze in de steek te laten. Aan de andere kant zijn het fantastische, stevige meiden, die goed voor zichzelf op kunnen komen. Ook zijn er nu natuurlijk weer 2 nieuwe vrijwilligers bij gekomen, Christine kenden we al en dat is sowiezo een geweldig mens.
Het laatste weekend Isiaiah kwam op zaterdag Judith en op zondag Bas. Heerlijk om ze allebei weer te zien en lekker te knuffelen! Het was ook heel erg leuk om de kinderen het project te laten zien. Judith ging al meteen in actie om de kinderen te wassen en Bas vond het heerlijk om op de veranda met de kinderen te spelen. Ze waren verbijsterd over de aandacht die de kinderen steeds vroegen.
Na een afscheidsetentje bij Mojo zijn we op maandagochtend vertrokken voor onze reis.
Nu al na een week kan ik daar enorme verhalen over vertellen, maar ik hou het even kort.
Eerst St Lucia, een plaatsje aan de kust waar de grootste populatie  nijlpaarden zit. Deze kolossen komen  's avonds in het dorp grazen en lopen dan gewoon door de hoofdstraat!!! Op afstand van een paar meter kun je dit dan bekijken. In de rivier zitten daar grote hoeveelheden krokodillen. echte bijtertjes.
Vervolgens naar Swaziland, een  prachtig kleinlandje, wat helemaal door Zuid Afrika is omsloten. We verbleven in een rondavel eennhut met een rieten dak, met uitzicht op enorme vlaktes, waar het wild zomaar rondliep. De impala's, gnoes zagen we voorbij lopen. 's Ochtends werden we gewekt door een struisvogel aan de deur!
Van daar naar het Krugerpark, waar we een nacht in het park hebben verbleven en waar we olifanten (enorme families, die zomaar langs komen wandelen op een paar meter van de auto), neushoorns, allerlei soorten bokken, de prachtigste vogels, buffels, landschildpadden, prachtige insecten enz enz enz hebben gezien.
Op dit moment zitten we in een zeer luxe bushhuis met alle gemakken en ookhier de dieren in onze achtertuin. We werden net toen we naar de receptie liepen voor het internet opgeschrikt door een groep impala's die sprongen en renden. Er achteraan zat een ander dier, wat we niet thuis konden brengen. Het zou een luipaard kunnen zijn die hier ook rondloopt.
Vandaag een boottochtje gemaakt in de Blyde rivier, in een fantastische canyon, die bijna net zo groot is als de Grand Canyon in Amerika.
Kortom we zien enorm veel (oh Paulien, vanavond 3 uilen gezien!), zijn iedere dag weer andere dingen aan het doen en hebben het fantastisch!
Als het enigszins lukt dat blijf ik af en toe mijn weblog bijhouden.

Heel veel liefs en dankie voor allea belangstelling

Marian

Plaats reactie

Naam *:
E-mail *:	(wordt niet getoond)
Content *:
Anti spam *:	Type de code links in het onderstaande invoerveld